رقص مرگ

اولی آهنگ بهونه از فرخ و علی سالار 

 من و تا کجای این شب سیاه بی ستاره دنباله قصه ی خورشید می کشنونی

دیگه نایی نداره پاهای خستم من و کی به شهر امید می رسونی

توی دفتر ترانه هام عزیزم

دیگه کاغذی نمونده که به اثبات نبودنت بخنده

آره راست میگفته سهراب به خدا

دل خوش تو این روزا ذره ای چنده

رفتی و ازم گرفتی واسه زندگی همه دلخوشی و بهونه هامو

بیا بشکن بغض آکنده ز درد تو صدامو

بسوزون خط به خط ترانه هامو

پاره کن تموم کاغذ پاره های نامه هامو

مگه میره از خیالم اون نگاه عاشقونه

واسه سر سپردگی هام شونه هات بود

یه بهونه مگه غیر حسرت و آه بعد عشقت چی می مونه؟

به تو عادت کرده بودم به تو و نبض دستات

 رفتی و تنهام گذاشتی حالا کی از تو چشمام عشقو بخونه

روز اول تو نگفتی که دلت یه جای دیگه اس

 دیگه فهمیدم عزیزم رفتنت بود یه بهونه

 1-بوسه مادر که با آن با يه عرصه خاکي مي گذاري

2- بوسه عشق که يک عمر با ان زندگي مي کني

3- بوسه خاک که با ان با به عرصه ابديت مي گذاري

تک و تنها تو خیابون، به زیر نم نم بارون

باز به یاد تو میفتم، حرفایی که با تو گفتم

گفتم عشق من یه کوهه، تو ببین چه با شکوهه

عشق تو مثل سرابه، عمر کوتاه حبابه

عشق من شعر شرابه، عشق تو نقش بر آبه

عشق تو یک گل زرده، دستایی که سردِ سرده

عشق من مثل جنونه، آبی رنگ آسمونه

عشق یک ماهی به دریاست، عشق من ببین چه زیباست

عشق تو عکسای پاره، نامه های نیمه کاره